Ik trok mijn blik weg bij het meisje en dwong mezelf te glimlachen naar Tore. Zijn ogen stonden vol liefde, die warme blik die ik zo goed kende en die me altijd het gevoel gaf dat ik de enige vrouw op de wereld was. Jost en Rieke waren inmiddels vooruitgelopen naar de picknicktafel bij de hut en riepen ons enthousiast. Rieke zwaaide met haar hand door de lucht en schreeuwde dat we ons niet moesten laten verrassen door de kou.
Ik lachte terug en stond op, maar mijn benen voelden vreemd licht aan. Het meisje was al weg, teruggehold naar haar ouders die bij de ingang van de pension stonden. Haar vader zei iets tegen haar, maar ik zag alleen haar rug verdwijnen. De woorden bleven in mijn hoofd hangen ze willen jullie verdrinken.
Onzin. Kinderen zeggen wel vaker rare dingen. Misschien had ze iets opgevangen van een film of een spelletje. Toch bleef er een knoop in mijn maag liggen die niet wilde verdwijnen.
We liepen samen over het grindpad naar beneden, waar de andere drie ons al stonden op te wachten. De auto stond geparkeerd op een klein terrein aan de rand van het bos. De lucht was helder en de zon scheen al voorzichtig tussen de bomen door. Het beloofde een prachtige dag te worden.
Perfect weer om te raften, zei Jost terwijl hij ons de sleutels van de auto toewierp. Ik ving ze op en opende het portier. Tore ging achter het stuur zitten. Ik liet me naast hem vallen en deed mijn gordel om.
Rieke en Jost klommen achterin. Rieke was al bezig met het instellen van haar camera en praatte honderduit over de foto’s die ze wilde maken. Jost luisterde half en knikte af en toe. Het was een vertrouwd tafereel, vertrouwd en geruststellend.
Maar in mijn hoofd bleef het beeld van het meisje zweven, haar grote ogen die mij hadden aangekeken. De weg was bochtig en steeg langzaam de berg op. Tore hield zijn blik op de weg en neuriede zachtjes. Af en toe streelde hij mijn hand.
Ik glimlachte terug, maar hij zag het niet. Ik voelde me schuldig dat ik zijn vriendelijkheid in twijfel trok. Natuurlijk zou hij me nooit iets aandoen. Het was gewoon de nerveusheid voor de raftingtocht.
Ik had nog nooit geraft en ik wist dat ik niet kon zwemmen. De gedachte alleen al maakte me bang. Na ongeveer een half uur parkeerde Tore de auto op een open plek waar al twee andere auto’s stonden. Naast de auto stond een kleine houten kiosk, met daarnaast een verkleedhokje met reddingsvesten en helmen.
Er waaide een koele bries. We stapten uit en liepen naar de kiosk. Een jonge man met kort haar en een brede glimlach begroette ons. Jullie zijn de vroege vogels, wees hij op de horloge.
Het water is nog koud, maar jullie hebben geluk. De zon is al aardig warm. Ik zei niets. Mijn blik dwaalde af naar het water van de rivier dat in de verte stroomde.
Het zag er rustig uit, kalmpjes, het kabbelde over de stenen alsof het de hele dag de tijd had. Helemaal niet eng. Ik voelde mezelf iets kalmer worden. Tore gaf de medewerker onze reserveringsbevestiging.
De man knikte en gaf ons de rekwisieten. Trek dit maar aan, je moet passen. Er liggen kleine zakjes voor je spullen, die kun je achterin het bootje meenemen. Ik trok het reddingsvest aan.
Het zat stevig en ik liet Tore, die achter me stond, de banden vastsnoeren. Hij trok ze aan en ik voelde hoe ze strak tegen mijn borst en ribben klemde. Te strak, zei ik. Hij liet iets losser maar het bleef oncomfortabel.
Nee, goed zo. Ik draaide me om en gaf hem een kus op de wang. Dank je, fluisterde ik. Geen probleem, zei hij en zijn ogen lachten weer.
Rieke en Jost kwamen eraan lopen, al het lachen. Rieke had haar haar strak naar achteren gebonden en een pet op. Ze had nu echt alles voor elkaar. Ze zag er stralend uit.
Ik kan niet wachten, riep ze en ze sprong bijna op en neer. Jost sloeg zijn arm om haar heen, lieverd het is geen achtbaan. Weet ik niet, zei ze en ze lachte naar mij, maar ik kan het niet helpen. Het is zo spannend!
We liepen het pad af naar beneden, waar een klein opblaasbootje op het zand lag. Het zag er eenvoudig uit. Rood met wit, zo groot dat het net genoeg ruimte bood voor vier volwassenen. De medewerker volgde ons en droeg een stel peddels.
Oké, hier is de regel, zei hij en hij legde de peddels in het midden op de bodem van de boot. Je gaat op de rand zitten, beide voeten in het midden, en je steunt met je peddel als ik zeg dat het moet. Het is niet moeilijk, maar je moet gewoon doen wat ik zeg als we over de eerste stroomversnellingen gaan. Het is een eenvoudige route, de gids is voorgeprogrammeerd, maar jullie hebben geluk.
Deze boot heeft geen aanhangwagen nodig, als je omvalt, kun je je blijven vasthouden. Ik keek naar de boot. Het was niet groot en ik zag geen touwen aan de binnenkant. Ik wist niet wat ik verwacht had, maar dit wel.
Ik wil voorin zei ik ineens. Tore keek me verbaasd aan. Zeker? Meestal wil je meer achterin.
Ik weet het, zei ik en ik lachte wat onzeker. Ik wil gewoon het gevoel hebben dat ik het vooruitga. Ik ga wel voorin. Hij haalde zijn schouders op en glimlachte.
Goed. Iedereen aan boord. Ik stapte voorzichtig in het bootje. Het deinde onder mijn gewicht en mijn hart sloeg even over.
De anderen volgden. De medewerker gaf een harde zet en plotseling trok het water ons mee de rivier op. Het bootje schoof met een ruk vooruit en ik greep de zijkanten vast. Het was koud, het water spatte over de rand en ik voelde de natte kleding aan mijn benen plakken.
Maar na een paar minuten dwaalde de aanvankelijke schok af en werd ik rustiger. Het water was kalm. Het maakte alleen een zacht geluid tegen de zijkanten van de boot en de heuvels van de oever leken voorbij te glijden. Rieke zat tegenover me, haar camera was vervangen door een waterdichte versie.
Ze maakte foto’s van de omgeving, van Jost, van mij. Ik keek naar haar en voor het eerst die dag lachte ik echt. Ze zag het en lachte terug. Dit is geweldig, riep ze.
We moeten dit vaker doen. Jost knikte enthousiast en stak zijn peddel in de lucht. Volgende keer een langere tocht. Het bootje dobberde verder de bocht om en de rivier werd iets sneller.
De bomen aan de oever werden hoger en de geluiden van de weg verdwenen op de achtergrond. Ik was omringd door stilte en het ruisen van het water. Ik keek over mijn schouder naar Tore. Hij zat achterin, zijn hand rustte op de zijkant van de boot en hij had een serene uitdrukking op zijn gezicht.
Zijn ogen ontmoetten de mijne en hij knipoogde. Alles oké? riep hij. Ik knikte.
Ja, fantastisch. Maar toen hoorde ik het geluid. Eerst zachtjes, een soort gedreun op grote hoogte in de verte. De anderen leken het niet te horen.
Ik luisterde verder. Het werd luider. Een gebrul van water, alsof een waterval in de verte zijn weg vond. Ik draaide me om en zag een witte schuimlaag die de rivier volledig bedekte, van de ene oever tot de andere.
Het leek niet op de weg. Het was alsof de hele rivier werd opgeklopt. We naderen de stroomversnellingen, zei ik. Mijn stem klonk te rustig.
Rieke stopte met fotograferen en keek met een scheef hoofd. Wat zei je? De stroomversnellingen, herhaalde ik en ik wees naar voren. Daar.
Ze schuift in de richting van de boot. Jost keek naar de overkant. Ja, dat moet een van de gemarkeerde stukken zijn. Geen probleem.
Gewoon vasthouden. Ik greep de zijkanten van de boot met beide handen vast. Mijn hart bonsde tegen mijn ribben. Het water wordt sneller, de boot trilt.
Voor me veranderde het stroomgebied in een wirwar van golven en witte koppen. Ik zag de rotsen niet, maar ik voelde dat de boot werd opgetild. We werden omhoog gestuwd en kwamen toen met een klap neer. Koud water sloeg over de zijkant en liep over mijn benen.
Ik gilde. Tore riep iets van achteren, maar ik verstond het niet. Het water om ons heen brulde. Het bootje draaide en draaide als een kurk.
Ik werd tegen de zijkant geduwd en iets dat op haar leek, kwam los uit mijn helm. We werden weer opgetild en kwamen weer neer. Het regende water. IJswater dat in mijn ogen sijpelde, in mijn mond.
Ik kon niets zien. Ik kon alleen maar proberen me vast te klampen aan de boot, om me eraan vast te klampen. En toen was het voorbij. De boot schoof uit de laatste golf en met een laatste zwaai glep hij de kalme rivier in die zich weer opende.
Mijn handen deden pijn van het krampachtige vastgrijpen. Ik haalde diep adem, een zware adem, en ik keek naar beneden. Mijn armen trilden van de inspanning. Ik keek om me heen.
Rieke lachte en veegde het water uit haar gezicht, haar ogen straalden. Dat was geweldig! riep ze. Nog een keer.
Ik keek naar Jost. Hij zat te grinniken en schudde zijn hoofd. Ik snap het niet, je bent wel nat geworden. Ik keek om naar Tore.
Hij zat achterin, zijn gezicht wendde terug in de richting waar we vandaan kwamen. Hij leek niet te lachen. Hij was heel stil. Alles oké?
vroeg ik. Mijn stem klonk schor. Hij draaide zich om en het leek wel of mijn hartslag even oversloeg. Zijn gezichtsuitdrukking was kalm, maar zijn ogen stonden vreemd.
Die stonden niet meer teder. Ze leken leeg, alsof hij ergens diep in gedachten was, ergens heel ver weg. Alsof hij me terugzag vanuit een heel grote verte. De afstand tussen ons leek ineens wel tien meter in plaats van twee.
Hij knipperde met zijn ogen en toen leken zijn ogen weer menselijk te worden. Prima, zei hij en zijn lippen weken uiteen tot iets wat op een glimlach leek. Gewoon even bijkomen van de kou. Hij mompelde iets en keek toen langs me heen.
De rivier wordt weer rustig. Ik verbeeldde het vast. Maar vanbinnen voelde ik iets ijzigs bewegen, alsof het ijzige water van de rivier langzaam naar mijn maag was gesijpeld. Ik had het mezelf niet groot moeten laten zijn.
De gedachte aan het meisje drong door zijn woorden naar binnen. Ze willen je verdrinken. Nee, ik was gek. Ik was gewoon bang geweest in de stroomversnellingen.
Iedereen kon zo reageren. Na een paar minuten bereikten we het opzetpunt voor de tweede stroomversnelling, hoorde ik Jost zeggen. Dat is het eindpunt van de route, maar je kunt hier de raft weer neerleggen en even schuilen. Het wordt gevolgd door een pad terug.
We lieten de boot achter op een klein zandstrandje en liepen via een stijl pad omhoog de oever op. Het was druk aan de oever. Er stonden twee rubberboten op het land en een paar bemanningsleden bij een tafel vol met EHBO-spullen. Ik liep het gras op en liet me op een boomstronk vallen.
Mijn benen voelden nog steeds vreemd, alsof ik nog op en neer werd gestuiterd. Rieke stond te trappelen en maakte een selfie met de omgeving op de achtergrond. Ik ben net op tijd, zei ik tegen niemand in het bijzonder. Ik stond op en liep naar het water om mijn handen te wassen.
Achter me hoorde ik het geritsel van voetstappen op het grind. Ik draaide me om en zag Tore naast me staan. Hij keek over de rivier naar de heuvels. Wat je zei over het zwemmen, zei ik.
In de auto. Wat had je daar bedoeld? vroeg ik. Ik weet het niet, zei hij en hij stak zijn handen in zijn zakken.
Het was gewoon iets wat in me opkwam. Wees een beetje voorzichtig, het was een voorstel om je gerust te stellen. Je hoeft je geen zorgen te maken, wees voorzichtig met de stroom. Was het goed?
Zijn stem was kalm, maar in zijn ogen blonk iets. Ik wilde iets zeggen, maar ik kon de woorden niet terugvinden. Het was maar een opmerking. Een losse flodder.
Waarom kon ik het niet laten rusten? Omdat er iets niet klopte. Het was zo uit het niets gekomen, de manier waarop hij het zei. En waarom had hij zo vreemd naar me gekeken na de stroomversnellingen?
Ik haalde diep adem en gaf mezelf een mentale schop. Ik was overgevoelig. Het was gewoon een zware dag. We stapten weer in de auto en reden terug naar de hut.
De avondv van de dag zakte langzaam in en de schaduwen werden langer. Rieke stelde voor om te gaan eten in het restaurant van de villa en we gingen er allemaal mee akkoord. Ik zat aan tafel met een kop glühwein, gekleed in droge kleren, en ik probeerde te genieten van de open haard en het gelach van onze vrienden. Maar mijn ogen dwaalden toch weer af naar de deur van de hut, waar het meisje die ochtend had gestaan.
Het meisje dat zoveel angst leek te hebben. Ik wachtte tot het meisje naar me toe zou komen. Ze stond echter bij haar moeder, een jonge, magere vrouw met een afgetobd gezicht die het eten opdeed. Ze hadden hetzelfde haar, dat sluike, donkere haar, maar verder leken ze niet op elkaar.
Het meisje keek naar mij en haar blik kruiste de mijne. Ik wilde haar toelachen, maar ze keek weg en deed een stap achteruit, achter haar moeders rok. Ze herkende me niet meer. De volgende ochtend kondigde Tore aan dat hij een wandeling ging maken en ik gaf aan dat ik mijn enkelstrook iets anders voelde, maar dat ik wel op afstand zou blijven.
Hij aarzelde. Kom je niet mee? Ik geef de voorkeur om hier te blijven. Doe hem maar niet zo’n plezier, zei ik en ik glimlachte.
Hij haalde zijn schouders op. Ik zie je wel bij het ontbijt. Ik keek hem na vanaf de deuropening van de hut. Hij ging met een stevige, doelbewuste pas het bos in.
Toen pakte ik zijn jas en liep naar de woonkamer. Ik opende de bureaula en trof daar hun gezamenlijke mobiele telefoons aan. Mijn eigen telefoon had zijn lading verloren, dus ik had zijn lader nodig. Ik raakte hem aan.
Normaal zou ik hem nooit zomaar vastpakken, maar iets maakte dat ik hem oppakte. Het was een nieuw model, glanzend en zwart, en ik wist het wachtwoord niet. Ik probeerde enkele voor de hand liggende nummers, zoals zijn verjaardag, maar niets. Ik stopte het weg.
Maar voordat ik het teruglegde, ging er een bericht op slot. Een bericht van een onbekend nummer. De melding verscheen op het scherm: Het is geregeld. Verhoog het bedrag als je het water in gaat.
Morgenochtend om negen uur. Alle kleuren trokken weg uit mijn gezicht. Ik staarde naar het scherm, naar de woorden, totdat ze in mijn netvlies brandden. Een rilling volgde over mijn rug.
Ik hoorde voetstappen op het grind van de oprit en liet de telefoon in de la vallen. Ik deed de la dicht en ging bij de open haard zitten, mijn hart klopte in mijn keel. Het bericht was duidelijk. Het kon niets anders betekenen.
Het was geen grap. Het was geen misverstand. Maar wie zond het bericht? Wie was de persoon die Tore kende?
Ik zette het gesprek in mijn hoofd voort. Ik kon het hem niet aandoen. Ik wist dat ik er niet in slaagde om hem te beschuldigen zonder bewijs. En als het waar was?
Als hij werkelijk iets met mijn dood van plan was? Dan was ik in gevaar, hier in dit afgelegen huis, met alleen de mannen die mij zouden kunnen helpen. Ik probeerde mijn gedachten te ordenen. Het meisje wist het.
Ze had het niet kunnen weten, maar ze had het geweten. Haar waarschuwing had niet alleen maar kinderlijke fantasie kunnen zijn. Ze had iets gehoord. Iets wat haar bang maakte.
En als zij het wist, dan was het nu mijn beurt om uit te zoeken wie ik kon vertrouwen. Ik kon de politie bellen, maar dan zou ik geen bewijs hebben. Ik zou hem kunnen confronteren, maar dan zou ik mijn spel hebben verraden. Ik moest slimmer zijn.
Ik moest doen alsof ik niets had gezien en gewoon nog een dag doen alsof, terwijl ik onderwijl mijn eigen uitweg voorbereidde. Ik liep weg bij het raam. Ik haalde diep adem en voelde hoe de stilte van de ochtend om mij heen in lagen werd gelegd. Ik wist wat ik moest doen.
Ik zou niet zwijgen. Ik zou mijn angst gebruiken om te overleven.