Gdy tylko pierwszy drewniany domek w Ekohotelach został oddany do użytku, Regina, matka Romana, wprowadziła się do niego bez pytania. Od progu oznajmiła, że oczekuje śniadań podawanych do łóżka. Alina, żona Romana, połykała gorycz i w milczeniu szła sprawdzać system nawadniania, żeby tylko uniknąć kolejnej awantury. Teściowa i tak zawsze miała coś do powiedzenia, a Roman nigdy nie stanął w obronie żony.
Tego dnia do głównej sali restauracyjnej zjechała się cała lokalna elita. Miało być wielkie otwarcie nowego skrzydła i Roman chciał zrobić wrażenie na inwestorach. Alina biegała między kuchnią a salą, kontrolując wydawanie dań z dziczyzny, poprawiając sztućce, pilnując, żeby kelnerzy nie pogubili zamówień. Była przemęczona, ale trzymała fason.
Narzuciła na roboczą koszulę z polaru lekki kardigan i skierowała się do bocznego wejścia, żeby szybko przemknąć na zaplecze i przebrać się w wieczorową suknię. Nie chciała, żeby ktokolwiek widział ją w tym stanie, zwłaszcza Stella, którą Roman zatrudnił miesiąc wcześniej do promocji marki. Stella stała przy bufecie, lśniąca w obcisłej sukience z cekinami, i teatralnie uniosła brwi na widok Aliny. – Och, kochanie, nie mów mi, że ty w tym będziesz chodzić po gościach.
– zaćwierkała głośno, żeby zwrócić uwagę kilku mężczyzn przy barze. Alina zatrzymała się, ale nie spuściła wzroku. – Proszę mnie przepuścić. – powiedziała cicho, ale stanowczo, robiąc krok do przodu.
Stella uśmiechnęła się z wyższością i zwróciła do swoich słuchaczy, jakby Aliny w ogóle nie było. – Widzicie? Wiejska szlachta myśli, że jak wyjdzie za bogatego, to już będzie dama. Alina poczuła, jak krew uderza jej do twarzy.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, do sali wszedł Roman. Miał na sobie idealnie skrojony granatowy garnitur, w każdym calu prezentował się jak człowiek, który właśnie kupił całą okolicę. Podszedł do żony, a jego usta wykrzywił chłodny uśmiech. – Kochanie, nie przeszkadzaj Stelli w pracy.
– powiedział głośno, kładąc jej rękę na ramieniu w geście, który miał być protekcjonalną pieszczotą. – To ja tu pracuję cały dzień – odpowiedziała Alina, ściszając głos. – Od rana ogarniam kuchnię, twoją matkę, systemy… – Nie pasujesz do nowego formatu mojego życia.
– przerwał jej Roman, jakby wygłaszał komunikat. – W zasadzie to chciałem ci powiedzieć przy wszystkich. W sali zrobiło się cicho. Nawet kelnerzy zatrzymali się z tacami w rękach.
– Mam dość twoich wieśniackich manier i twojej rodziny. – ciągnął podniesionym głosem. – Nie potrzebuję żony, która wygląda jak sprzątaczka w moim własnym hotelu. Ty zostajesz w domu, a tutaj będę miał przy sobie kogoś odpowiedniego.
Alina poczuła, że podłoga się pod nią zatacza. Ale nie zamierzała się wycofać. – Ale połowa tego biznesu należy do mnie. – odpowiedziała, a głos jej zadrżał, chociaż starała się mówić twardo.
Roman zaśmiał się głośno. Wziął ze stołu ulotkę i machnął nią przed jej twarzą. – Po emisji udziałów twój pakiet został rozwodniony do 0,1%. Hotel w całości należy do mnie i do mojej nowej wspólniczki, Stelli.
– odwrócił się do kobiety w cekinach. Stella podeszła do niego i przytuliła się do jego ramienia, demonstracyjnie wtulając twarz w jego marynarkę. – Przykro mi, kochanie – wymruczała z udawaną troską, patrząc na Alinę z satysfakcją. W tym momencie od strony drzwi dobiegł znajomy głos, twardy jak kamień.
– Wieśniaku, co ty tu jeszcze robisz? Do sali wszedł wysoki, barczysty mężczyzna w kaloszach i prostym, ale solidnym płaszczu. Stefan, ojciec Aliny. Za sobą miał dwóch równie potężnych mężczyzn w takich samych kaloszach, jakby pracownicy leśni.
Stał w progu, trzymając w ręku skórzaną torbę, którą ściskał pod pachą. Roman zmarszczył brwi. – Po co się przywlokłeś do mojego hotelu w tych swoich kaloszach? To nie twoja wieś.
Ochrona! – ryknął w stronę wejścia. – Do mnie z nimi! Stefan nie drgnął.
Splotł ręce na piersi i spojrzał na córkę, jakby pytając ją wzrokiem, czy wie, w co się wpakowała. Alina zacisnęła pięści do boku. Cała praca, którą włożyła w ten hotel, wszystkie dni spędzone przy budowie, projektowaniu wnętrz, sterowaniu systemem nawadniania, które znała lepiej niż ktokolwiek, wszystko to rozwiało się w jednej chwili pod spojrzeniem Romana. Alina odwróciła się na pięcie i wybiegła z sali.
Nie chciała, żeby widzieli jej łez. Przemknęła przez kuchnię, łapiąc po drodze kurtkę, wypadła przez boczne drzwi wprost w strugi deszczu. Ziemia pod stopami była rozmokła i śliska. Zanim zdążyła zrobić trzy kroki, potknęła się o kamień i upadła twarzą wprost w kałużę.
Zimna woda wdarła się jej do ust, a błoto oblepiło jej twarz, włosy i roboczą koszulę, która przemokła do nitki. Usłyszała za sobą kroki, a potem stworzyła się wysoka postać w kaloszach. – Wstań, córeczko. – powiedział Stefan, wyciągając do niej rękę.
– Nie pozwolimy im tak po prostu. Alina, klnąc pod nosem, chwyciła się jego dłoni i wstała. Cała drżała z zimna i wściekłości. – Wyrzucili mnie do kałuży, tato – powiedziała, a głos jej się załamał.
– Moją własną firmę. Naszą firmę. Stefan otarł jej policzek wierzchem dłoni, brudząc go jeszcze bardziej błotem. – Mówiłem ci, że coś jest nie tak z tym przedsięwzięciem.
– mruknął. – Ale są ważniejsze rzeczy niż plany Romana. Chodź ze mną. Zaprowadził ją do stojącego nieopodal czarnego SUV-a, luksusowego, ale w stonowanym kolorze, żadnego pozłacanego blichtru.
Alina, mokra i brudna, rozejrzała się po porządnych felgach i przyciemnianych szybach. – Czuję się, jakbym była przestępczynią – wymamrotała, wsiadając na tylne siedzenie. – Cicho bądź – odpowiedział Stefan, zamykając drzwi. – Najpierw się przebrać.
Wjechali do przestronnego podziemnego garażu, w którym stały dwa czarne luksusowe suwy. Winda wciągnęła ich bezszelestnie na górę, a kiedy drzwi się otworzyły, Alina stanęła w ogromnym salonie z panoramicznymi oknami. Deszcz wciąż bębnił o szyby, ale stąd miasto wyglądało jak z pocztówki. Stefan, już w suchym ubraniu, w swetrze i spodniach od garnituru, nalał koniaku do dwóch pękatych kieliszków i podał jeden córce.
Alina chwyciła go chciwie, wypiła jednym haustem, jęcząc, gdy alkohol spłynął jej gorącem po gardle. – Dlaczego pozwalałaś Romanowi i jego matce tak się do ciebie odnosić? – zapytał Stefan. Alina wbiła wzrok w podłogę.
– Bo myślałam… sądziłam, że to tylko przez stres. Że jak firma stanie, to on się zmieni. Stefan odstawił kieliszek i pochylił się do przodu, kładąc przed sobą skórzaną teczkę.
– Kiedy twój Roman przyszedł do agencji i szukał działki pod Ekohotel – powiedział cicho – to wybrał akurat to miejsce. Ale nie wiedział, że ta ziemia od dawna ma właściciela. Wyjął z teczki kilka kartek, wypełnionych urzędowymi pieczęciami. Alina spojrzała na papier, potem na ojca, potem z powrotem na papier.
– Co to jest, tato? – To jest twoje dziedzictwo, córeczko, po twojej matce i po jej ojcu. Prawo wieczystego użytkowania tej ziemi, na której stoi ten cały twój Ekohotel. Właścicielem prawnym jest spółka, o której istnieniu nikt nie pamięta, bo jej struktura sięga jeszcze lat dziewięćdziesiątych.
– połknął łyk koniaku. – A ja jestem jedynym prezesem jej zarządu, który nie zgłaszał się nigdzie po wypłatę, tylko trzymał dokumenty w sejfie. Alina czytała i czytała. Gdy dotarła do ostatniej strony, podniosła wzrok z błyskiem zrozumienia.
– Czyli… to nie jest hotel Romana? Stefan uśmiechnął się z krzywą satysfakcją. – To jest twój hotel.
I ty go jutro odwiedzisz. Ale lepiej będzie, jeśli zrobię to ja pierwszy. Gdy noc zapadła nad lasem, Roman stał w swoim gabinecie, paląc cygaro. W głowie układał plan wypowiedzenia Alinie wszystkich praw.
Stella leżała na kanapie, przeglądając telefon. – Powinieneś wymienić ten zapach – mruknęła. – Pachnie starą szmatą. – To moja ambrozja – odpowiedział Roman w roztargnieniu, zaciągając się dymem.
W tym samym czasie w drewnianym domku obok ktoś cicho zapukał do drzwi. To był stary inspektor nadzoru budowlanego, mąż sąsiadki, zgięty w ukłonie przy drzwiach. – Panie prezesie, jest sprawa pilna. Roman westchnął zirytowany.
– Co za sprawa? Wysypały się szamba? – Wysypała się informacja. – odpowiedział mężczyzna, ściskając w drżącej dłoni plik papierów.
– W ciągu ostatniego roku przekazał pan swojemu teściowi i szwagrowi trzysta tysięcy złotych jako opłatę za “prace ziemne”, które nie zostały wykonane. Oprócz tego podpisał pan dokument z datą wsteczną, aby uniknąć kar za spóźnione zgłoszenie budowy. Wszystko jest udokumentowane. Wszystko w tych papierach.
Roman przyglądał mu się z niedowierzaniem. – Jakie dokumenty? To są moje prywatne interesy. Kto taki zadaje sobie trud, żeby to…
– Ja. – powiedział Stefan z progu gabinetu. Roman odwrócił się gwałtownie, ale ojciec Aliny wchodził spokojnie, przecierając buty na drewnianej podłodze. – Co ty tutaj, przekroczysz próg, to…
– Roman zaczął, ale Stefan podniósł rękę, a potem klasnął. Dwaj mężczyźni w płaszczach, którzy weszli za nim, wyjęli legitymacje funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Roman zamarł. – Mamy nakaz przeszukania.
– powiedział jeden z mężczyzn. – Prowadzimy postępowanie w sprawie przestępstw gospodarczych w związku z finansowaniem tej inwestycji. – Jakie przestępstwa, ja… nie mam panowie pojęcia…
– wyjąkał Roman, zerkając na drzwi. – Dosyć – głos Stefana zabrzmiał ostrym jak brzytwa tonem. – Panie inspektorze, proszę sprawdzić dokumenty budowy. Szczególnie system przeciwpożarowy.
Stary inspektor podszedł do trzymanych w teczce kartek, powoli śledząc palcem podpisy. – Racja. – mruknął. – System przeciwpożarowy nie został zamontowany.
Fikcyjne protokoły odbioru. Roman zamarł, czując, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. – To jakaś pomyłka… – wybełkotał, cofając się o krok.
– Panowie, proszę o protokół. – Stefan skinął głową. Ale zanim funkcjonariusze zdążyli cokolwiek odpowiedzieć, do środka wpadła Regina, matka Romana. Na jej widok twarz starego inspektora wyraziła bezgraniczne zaskoczenie.
Zamarła na widok mundurów, po czym wyciągnęła szyję, jak tylko potrafiła. – Co to ma znaczyć? Kto panom pozwolił? To moja własność, moja…
– Radna matka. – zaśmiał się Stefan cicho. – Pani wsparcie dla tego przedsięwzięcia było jak łyk świeżego powietrza dla finansów. Ale proszę się nie martwić, pani też ma swoje dokumenty do podpisania.
Tylko czyste wersje. Regina zbladła. Spojrzała na syna, potem na Stefana, potem z powrotem, po czym z piskiem rzuciła się w stronę drzwi. – Roman, dzwonię po adwokata!
Ty, stary oszuście, ja cię… – krzyknęła, znikając. – Proszę ją zatrzymać. – powiedział Stefan spokojnie do funkcjonariuszy.
– Jest świadkiem. Ale na razie chcę, żeby panowie zaczęli od Romana. Starszy funkcjonariusz podniósł jedną kartkę i przeczytał na głos, bezbarwnym tonem policjanta:
Robert dla dochodzenia… dowód: aprobata fikcyjnych faktur za prace ziemne, które nie zostały wykonane, oraz dokument z datą wsteczną, ukrywający prawdziwą datę budowy szamb.
Roman zrobił krok do tyłu i uderzył plecami o parapet. – Szamba? Jakie szamba? Nic o tym nie wiem!
To ona, Stella… – wyjąkał, ale inspektor ostudził go wzrokiem. – Panie Romanie. Wszystko jest podpisane przez pana.
Stoi pan na odpowiedzialności za swoje czyny. Roman rzucił się do drzwi, ale dwóch kolejnych funkcjonariuszy weszło do środka, tworząc zaporę. Wtedy usłyszał za sobą dźwięk otwieranej walizki. Stefan podszedł do biurka i położył na nim akt własności.
– To, co stoi na tym papierze, jest ważniejsze niż twoje poczucie własności. – powiedział Stefan. – Ziemia, na której stoi ten hotel, nie należy do ciebie. Należy do mojej córki.
Roman wybuchnął gorzkim śmiechem. – Twojej córki? Ta pyskata lafirynda, która właśnie dostała to wszystko od tatusia? Znowu się mylisz, stary kombinatorze.
Ty i twoja córka to jedno i to samo. Kłamiecie, oszukujecie… Zanim zdążył dokończyć, od strony korytarza dobiegło piskliwe jak przerażona kura zawodzenie:
– To mój hotel, Roman! Mój!
Nie oddam ci ani jednego pokoju! To była Regina. Darła się jak oparzona, a jednocześnie cofała się w stronę drzwi. – Wyprowadźcie ich wszystkich.
– powiedział Stefan do funkcjonariuszy. Jeden z funkcjonariuszy w końcu powiedział do Romana głosem prawie delikatnym:
– Panie wsi, proszę się przygotować. Mamy nakaz zatrzymania podejrzanego. Roman spojrzał na niego bez wyrazu.
– Jestem właścicielem tego obiektu. – Niech pan spojrzy na podpis. – mruknął inspektor. I nagle Roman zobaczył.
Na samym dole dokumentu, obok swojej parafki, widniało kółko z symbolem oznaczającym spółkę prawa handlowego, oznaczającego, że działa on jako członek zarządu i reprezentant spółki Zasób Ziemi, a nie we własnym imieniu. Krew uderzyła mu do twarzy. Przez cały czas myślał, że kupuje hotel od naiwnych sprzedawców. A to znaczy, że istnieje ktoś jeszcze.
– Kto jest właścicielem tych udziałów? – wyjąkał. – Kto jest tym Zasobem? – Ja.
– powiedziała Alina z progu. Stała tam wyprostowana, w suchej, ciemnej sukni. Włosy miała nienagannie pozbierane w kok, a na szyi skromny, ale widoczny złoty łańcuszek. Nie miała na sobie ani odrobiny makijażu, ale promieniowała jakąś surową godnością.
– Ziemia zawsze należała do mojego dziadka. Została przepisana w spadku na moją matkę, a potem przez ojca na spółkę. Naprawdę myślałeś, że tata pozwoliłby wam wszystkim wejść na teren, który nie byłby chroniony jednym twardym kluczem? – podeszła do biurka i otworzyła wieko swojego laptopa.
– Myślałam, że wiesz, ale wolałam zostawić ci odrobinę swobody, żebyś mógł się wykazać. Jak się okazało, wykazałeś się po całości. Spojrzała na Romana z litością. – Mieliśmy pięć lat wspólnej pracy.
I nie pozwolę, żebyś mi zabrał w jeden wieczór to, co budowałam codziennie. Roman zachwiał się. – To nieprawda. – wyszeptał.
– Owszem. – odezwał się major, podchodząc ze stosem kopert. – I teraz do rzeczy. Prokuratura ma zapewnioną współpracę finansową, gdyby pan chciał skrócić postępowanie.
Ale jeśli pan woli, porozmawiamy o tym później, na spokojnie. W areszcie. – Zatrzymać. – dodał cicho Stefan, a funkcjonariusze podeszli.
Regina zawyła na cały głos, próbując doskoczyć do syna, ale ochroniarz odciągnął ją do drzwi. Roman, z rękami wykręconymi do tyłu, powlókł się obok nich na korytarz, rzucając za siebie tylko jedno, pełne wściekłości spojrzenie. W sali zapanowała cisza. Alina westchnęła.
– Co teraz? – zapytała ojca. Stefan podszedł do niej, wyciągnął ramiona i przygarnął córkę do siebie, poklepał ją po plecach. – Teraz wrócisz do hotelu.
Twój zespół zaraz przyjedzie, żeby się tobą zająć. – Jakim zespołem? – Alina się skrzywiła. – Masz w końcu swojego kierownika technicznego, który wie, co robi.
Wszystkie plany, które razem opracowaliście w tajemnicy, są już od tygodnia gotowe do wdrożenia. Poza tym – dodał, odwracając się w stronę okna, za którym kłębiła się gęsta, satynowa noc – zostawiłem twoich ludzi w schowku narzędziowym. Czekają na sygnał. Rano, gdy słońce wzeszło nad lasem, na drodze do Ekohoteli zapanowało poruszenie.
Prokuratorzy zabezpieczali dokumenty w biurze, podczas gdy pracownicy hotelu przenosili swoje rzeczy do wielkiej sali konferencyjnej. Stella została zatrzymana w hotelowym holu, gdy próbowała wynieść w torbie laptopa z rejestrami finansowymi. – Zabierzcie mi się z przed oczy, debile! To jest moja własność…
– zaczęła piskliwym głosem, ale Alina podeszła do niej, wzięła jej torbę z rąk i postanowiła ją położyć na stole. – Już nie. – powiedziała cicho. – Las, jak widzisz, ma to do siebie, że w końcu trzeba się w nim odnaleźć.
Stella otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale funkcjonariusz wyprzedził ją. – Uwaga, spadacie z tego pokoju. Wszyscy. Alina stała na środku sali, patrząc, jak dawni współpracownicy z hotelu powoli wracają ze swoich ukrytych biur, spoglądając na nią z szacunkiem i konsternacją.
Byli zdezorientowani, ale czekali, aż ona wyda im polecenia. To było nowe, ale całkiem przyjemne uczucie. – Panie kierowniku technicznym – powiedziała do wychodzącego właśnie starszego mężczyzny, który pojawił się zza rogu. – Proszę zwołać cały personel na dziedziniec za godzinę.
Musimy omówić nową organizację pracy. – Oczywiście, pani prezes. – odpowiedział mężczyzna, a na jego ustach zatańczyło coś na kształt dumy. Stefan stał przy wejściu, pociągał z kubka kawę, którą ktoś mu wcisnął do ręki.
– Córciu. – powiedział, gdy podszedł. – Tak się składa, że jestem umówiony na spotkanie z komendantem policji w twoim imieniu. – Mamo?
– Alina podniosła wzrok znaad biurka. – Pomożemy jej rozwiać kilka ciekawych wątków. Na przykład kto podpisywał pozwolenie na budowę na terenie, w którym nie było gminnej zgody. Alina uśmiechnęła się słabo.
– W takim razie dziękuję za zaufanie. Stefan wzruszył ramionami. – Miałem tylko przyjemność patrzeć, jak sama wygrywasz. Wszyscy wyszli, a ona została sama w swoim nowym biurze.
W oknach otwierał się widok na spokojny, zielony las, ciężki od porannej rosy. Alina podeszła do panoramicznej szyby i przesunęła po niej palcem, rysując linię. Jej wzrok padł na plamę błota obok głównego wejścia, gdzie wczoraj wyglądała jej własna twarz. Roześmiała się cicho.
W tym momencie ktoś stanął za jej plecami. – Jestem. – powiedziała, nie odwracając się. To był nowy projekt, myślała.
Jej projekt. A stary był tylko pytaniem do odrobienia. Sięgnęła po telefon i wybrała numer kierownika. – Słucham, pani prezes?
– Zaczynamy od nowa. Wszystko, co do tej pory tu stali, budujemy od zera. I to będzie piękne. Proszę mi wierzyć.
– powiedziała, a w jej głosie zabrzmiała twarda nuta, która już nie miała zniknąć. Las szumiał za oknem, spokojny tego ranka, jakby wreszcie zaakceptował, że ma nową panią.