Ze zaten nog maar net aan hun eerste drankje van de middag toen de zoon van de vrouw aan mijn arm trok. Ik had hem al drie keer op een vriendelijke maar duidelijke manier laten weten dat ik geen zin had in een gesprek, en dat ik geen hap van mijn bord of een slok van mijn glas met hem zou delen. Zijn moeder zat er ondertussen bij met een glimlach alsof ik haar grootste fan was, een vreemdsoort trots in haar ogen terwijl haar zoon bleef aandringen. ‘Nee, lieverd, je mag geen slok van mijn drankje, het is voor volwassenen,’ zei ik voor de vierde keer, terwijl ik mijn glas dichter naar me toe trok.
Mijn vriend keek er ondertussen ongemakkelijk bij, maar hij bleef stil. We zaten in een prachtig resort, een volwassenen-alleen-zone, speciaal geboekt zodat we eindelijk eens rust hadden. Geen kinderen. Dat was de hele bedoeling.
Het joch, een zevenjarige met een ondeugende grijns, keek naar zijn moeder voor bevestiging. Zij knikte subtiel, bijna onmerkbaar, en fluisterde iets in zijn oor wat ik niet kon verstaan. Het volgende moment voelde ik een ruk aan de onderkant van mijn zomerjurk. Ik keek naar beneden en daar stond hij, zijn hand had de rand van mijn jurk vast en hij probeerde eronderdoor te kijken.
‘Stop daarmee,’ zei ik scherper dan ik eigenlijk wilde. Ik stond op en mijn stoel schraapte over de tegels. ‘Serieus, wie is dit kind en waar is zijn moeder? ’
De moeder bleef zitten alsof er niets aan de hand was.
Ze nam een slok van haar eigen wijn en zei: ‘O, hij is gewoon nieuwsgierig. Stel je niet zo aan, joh. Het is maar een kind. ’
Ik was zo verbijsterd dat ik even niet meer wist wat ik moest zeggen.
Mijn vriend legde een geruststellende hand op mijn rug en stond ook op. Hij keek naar de jongen en zei op een rustige, maar besliste toon: ‘Ze zei dat je haar niet aan mag raken. Begrijp je dat? ’
De jongen keek naar zijn moeder, die nu ook opstond en met haar ogen rolde.
Ze pakte haar zoon bij de hand en siste naar ons: ‘Jullie zijn echt het toppunt van onbeschoft. Het is niet alsof hij je iets heeft aangedaan, man. Het is een kind. Kom mee, schat, we gaan bij de andere mensen zitten waar ze tenminste normaal doen tegen kinderen, dan hoef je niet bij de saaie mensen te zitten die alleen maar over volwassen dingen praten.
’
En weg waren ze. Ik stond daar, met mijn glas in mijn hand, en keek haar na. ‘Wat is er net gebeurd? ’ vroeg ik aan mijn vriend.
‘Ik denk dat we net zijn aangereden door een vallend item dat een Karen heet,’ zei hij met een scheve grijns. Ik schudde mijn hoofd en ging weer zitten. ‘We zijn speciaal voor dit moment naar een adult-only resort gegaan. Voor dit specifieke moment.
Niet alleen vanwege de drankjes en de rust, maar letterlijk alleen voor het feit dat er geen kinderen om ons heen rennen. ’ Ik nam een grote slok van mijn cocktails. ‘Dit is precies de reden waarom ik geen kinderen wil. Niet voordat ik weet dat ik ze kan opvoeden tot mensen die leren dat “nee” ook echt een volledig antwoord is.
Niet een brutale kleine versie van mij die alles wil wat anderen hebben en niet kan omgaan met het woord “nee”. ’ Ik zuchtte. ‘Gelukkig had ik haar niet, ik heb haar grootmoeder erbij nodig om haar te leren dat niet alles van haar is en dat ze haar waardering moet tonen als mensen iets voor haar doen. Ze hoefde mij alleen maar te bedanken.
Ik heb liever dat ze op mij lijkt, maar dat is nog niet zo eenvoudig. En met een kind teen in huis, en ook nog een uit huis zijnde tiener, is het niet eenvoudig om dit allemaal te negeren en gewoon hun vriendje te zijn. Dat is niet wat ik ben. Ik ben haar moeder, ik ben autoritair.
Ik moet streng zijn, maar ook rechtvaardig. En ik moet me niet zo opstellen dat ik een slecht voorbeeld ben. Maar goed. Dit was echt heel vermakelijk allemaal om naar te kijken.
Het was zeker een moment voor mij om te beseffen dat ik een goede opvoeding heb gehad en dat ik mijn kinderen ga opvoeden zoals ik ben opgevoed, maar dan zonder de fouten van mijn voorgangers. Dat is hoe het moet zijn. Maar ik heb nog tiener, dus ik heb nog tijd om dit allemaal rustig aan te doen. Het komt wel goed.
Ik vind het alleen jammer dat we dit allemaal moesten meemaken tijdens onze vakantie. Mijn vriend lachte zacht en schudde zijn hoofd. ‘Weet je wat ik nooit snap? Hoe sommige mensen naar een restaurant lopen en denken dat ze alle verantwoordelijkheid voor hun eigen gedrag kunnen inruilen voor een portie zelfrechtvaardiging.
’ Hij wees naar de ingang van het strandgedeelte. ‘Kijk, daar gaat ze weer. Ze loopt naar dat andere stelletje aan de bar. Ze gaat vast dezelfde onzin uithalen.
Ik denk dat ze het gewoon niet kan laten om te proberen het ijs te breken bij mensen die er geen behoefte aan hebben om een gesprek aan te gaan met iemand die alleen maar over zichzelf wil praten. Laat haar maar. Ik blijf wel hier met jou, bij het uitkijkpunt op de zee, en ik trek me niets aan van haar geroddel. Het maakte mij niet uit dat ze vond dat ik de vakantie verpestte.
Ze zei dat ik te veel lawaai maakte en dat ik te veel lachte. Maar dat was gewoon omdat ze jaloers was op ons geluk. Ze heeft nooit zo’n geluk gehad als wij, en dat stroopt haar op. Ze heeft het er gewoon moeilijk mee dat iemand anders zich kan vermaken zonder naar haar te luisteren.
We hebben een dansje gedaan, waar niemand om gevraagd had, en dat leverde niks op. En die sfeer in het restaurant was gewoon raar. De serveerster had haar uiterste best gedaan en ze gaf haar de schuld van dingen die niet haar schuld waren. Je zag gewoon dat ze een hekel aan haar had, en dat terwijl die serveerster alleen maar behulpzaam was geweest.
Het voelde niet goed. Het voelde gewoon heel erg naar en ongemakkelijk. Uiteindelijk hebben we maar besloten om naar de zonsondergang te gaan kijken en de rest van de avond te negeren. Het was duidelijk dat die mevrouw haar problemen ergens anders vandaan haalde en dat wij gewoon het verkeerde adres waren om te klagen.
Ik leunde achterover in mijn strandstoel en nam nog een slok van mijn drankje. ‘Weet je wel, het is eigenlijk grappig. Vroeger, voordat ik dit soort dingen meemaakte, dacht ik altijd dat mensen die klaagden over anderen hen zonder kinderen maar gewoon onaangenaam vonden, overdreven reageerden. Ik dacht dat het wel meeviel.
Maar nu ik dit heb gezien? Soms zijn de mensen zonder kinderen de enige volwassenen in de ruimte. En die moeder van net heeft het gewoon verpest voor de rest van de mensen die hun kroost goed opvoeden. Want wat moeten wij wel niet denken?
Dat is gewoon jammer, want er zijn genoeg lieve kinderen die keurig met hun eigen speelgoed zitten te spelen en die niet proberen om vreemde dames om te kopen voor een slokje van hun drankje. ’ Ik lachte in mezelf. ‘Een slokje van mijn drankje. Wat heeft ze eigenlijk gedacht?
Dat ik haar een “alsjeblieft” en een zoen op haar wang zou geven? Dat ik zou zeggen: Natuurlijk, kleine kerel, neem een slokje van mijn piña colada. Geniet van de alcoholvergiftiging en het vertrouwensgevoel in uw gezin. Ja, nee.
Dat is niet hoe het werkt in de echte wereld. Het is niet hoe het werkt in een volwassen zone. Die lui moeten echt hun verantwoordelijkheid nemen en hun kinderen leren over grenzen. En dat is wat ik de hele tijd bedoel: zij zijn de volwassenen.
Zij zijn degenen die hun kroost moeten opvoeden, ze hebben geen recht op die houding van “het is maar een kind”. Het is een kind, ja, maar dat betekent niet dat het dierlijk gedrag van hem gepaard gaat met een excuus voor alles. Maar goed, laten we niet te hard in de bloemetjes lopen. Ik wil nog wel genieten van mijn twee drankjes voordat we moeten eten.
Daar is de ober weer. Ken nog een rondje bestellen? Zelfde voor mij. En haal die gast nog een portie van die gefrituurde garnalen voor mij.
Ik heb echt honger en als ik deze verhalen moet overleven, wil ik wel een borrel op. Ja, precies, dat dacht ik al. Het rare was, de rest van de vakantie verliep eigenlijk rustig. We zagen de moeder en haar zoontje nog een paar keer terug in de buurt van het zwembad, maar ze leken geen behoefte meer te hebben om met ons te praten.
Ze deden net alsof wij lucht waren. En dat was prima. Daar konden we prima mee leven. En op de laatste dag, toen wij aan het inpakken waren voor de terugreis, stond er opeens een briefje onder onze deur door geschoven.
Mijn vriend pakte het op en las het voor. Het was een handgeschreven briefje van de moeder van dat joch. Het stond vol met scheldwoorden en verwijten. Ze vond ons onbeschoft en kinderachtig en ze hoopte dat we ooit zelf kinderen zouden krijgen zodat we zouden begrijpen hoe het voelt als iemand je kind slecht behandelt.
We staarden elkaar aan en moesten toen allebei zo hard lachen dat de tranen over onze wangen liepen. We hadden haar duidelijk aardig geraakt. En dat maakte de vakantie helemaal goed. We pakten onze koffers en kwamen zingend de lift in.
De vakantie had ons meer opgeleverd dan zon en zee: een topverhaal om te vertellen op de eerstvolgende borrel. Ik lachte nog steeds toen we bij de receptie stonden om uit te checken. De baliemedewerker vroeg hoe onze vakantie was geweest. ‘Rustig, precies wat we nodig hadden,’ zei ik met een knipoog.
Ik moest er nog om grinniken toen we in de taxi naar het vliegveld zaten. Mijn vriend keek me aan en schudde gepikeerd zijn hoofd. ‘Wat is er? ’ vroeg ik.
‘Ze is gewoon een bepaald type mens dat we overal tegenkomen. Je zal het zelf ook wel vaker hebben meegemaakt: iemand die denkt dat de hele wereld rondom hem of haar draait. ’ Ik knikte. ‘Gelukkig zijn wij niet het type dat alles zomaar laat gebeuren.
We hebben gepraat als tegen een vriend en het op een volwassen manier opgelost. We hebben haar duidelijk gemaakt dat we niet haar speeltje zijn. En ze heeft netjes geleerd dat ze haar verwachtingen moet bijstellen. ’ De taxichauffeur keek via zijn achteruitkijkspiegel naar ons en vroeg of alles in orde was.
‘Zeker weten,’ zei ik. ‘We vertrekken met een goed gevoel. Soms draait het niet om wat je meemaakt, maar om hoe je ermee omgaat. En ik denk dat we dit wel netjes hebben afgehandeld.
’ Hij knikte goedkeurend en richtte zich weer op de weg. Ik keek naar buiten en zag de palmbomen voorbijflitsen. Dit was een vakantie om niet snel te vergeten. Al was het maar vanwege de moed die het gekost had om rustig te blijven toen alles in mij schreeuwde: dit kan gewoon niet waar zijn.
Maar het was waar, en we hebben het overleefd. Dat is wat telt. En ik nam me stilletjes voor om nooit te vergeten hoe die moeder naar mij keek, alsof ik het probleem was, terwijl zij de grens van het respect had overschreden zonder zich daar ook maar één seconde van bewust te zijn. Ja, dit was een verhaal om te onthouden.
De afgelopen weken was ik nog geen seconde vergeten hoe heerlijk het eigenlijk was om gewoon met z’n tweeën te zijn. Wij hadden elkaar en dat was genoeg. Ik keek naar mijn vriend terwijl hij zijn gordel vastmaakte in het vliegtuig en ik greep zijn hand. ‘Dankjewel voor een heerlijke vakantie,’ zei ik.
Hij glimlachte. ‘We moeten dit vaker doen. Zonder publiek, zonder drama, gewoon wij samen. ’ Ik legde mijn hoofd tegen zijn schouder en deed mijn ogen dicht.
Dit was pas echt vakantie: het gevoel dat je nergens meer naartoe hoeft, omdat je al precies bent waar je wezen wilt. En als ik ooit weer twijfelde over ons samenzijn, dan hoefde ik alleen maar terug te denken aan die moeder en haar zoontje en hoe wij daar als team tegenover stonden. Het maakte ons sterker. Het maakte ons beter.
En daar draaide het uiteindelijk om. We landden een paar uur later weer in de stromende regen. De realiteit kwam langzaam weer dichterbij, maar om de een of andere reden voelde dat helemaal niet slecht. Het was goed om weer thuis te zijn, in ons eigen appartement, met ons eigen ritme en onze eigen gewoontes.
De vakantie was geweldig, maar thuiskomen gaf ook rust. En terwijl mijn vriend de koffers op bed zette, merkte ik dat ik stiekem toch alweer een beetje verlangde naar de volgende reis. Je weet maar nooit wie je daar tegenkomt. Maar dat hoefde ik hem nu niet te vertellen.
Ik moest hem eerst maar eens verwennen met een kop thee. Hij had het wel verdiend. Wij allebei trouwens. En zo liep het af met een kop thee en de wetenschap dat sommige herinneringen je gegarandeerd bijblijven, of je nu wilt of niet.
Weer een verhaal rijker.