Przewracam się z boku na bok do świtu, a każdy szept i skrzypnięcie podłogi w starym domu teściów brzmią jak wyrok. To, co odkryłam kilka dni temu, wypaliło we mnie dziurę, której nie zagoi żaden sen. Myślę o Piotrze, o tym, jak jeszcze niedawno wracał do domu z tą samą czułością w oczach, z jaką całował mnie w czoło, a potem znikał w swoim gabinecie. A potem przypominam sobie tamten opis, ten od anonimowej wiadomości, która wylądowała na mojej skrzynce mailowej.
Pasował co do słowa do tego, co mówił Piotr. Co do słowa. Następnego dnia, starając się zachować spokój, zadzwoniłam do jego asystentki, pani Kasi. Głos mi drżał, ale udało mi się zapytać o jego plan na wczorajszy wieczór.
Ona, zawsze taka miła i pomocna, odpowiedziała z lekkim zaskoczeniem, że pan Piotr wyszedł wcześniej, bo podobno źle się poczuł. Kiedy zaprotestowałam, że widziałam go wracającego późno, poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Kasia zamilkła na chwilę, a potem powiedziała cicho, że być może się przesłyszałam. Ale ja wiedziałam, że się nie przesłyszałam.
Nie mogłam przestać myśleć o tej kobiecie z opisu. O tym, jak Piotr minął zakręt prowadzący do schodów w biurowcu i objął inną kobietę, która czekała na niego w bocznej wnęce. Stała do mnie tyłem, ale widziałam, jak wtula się w jego ramiona. Piotr pocałował ją w ucho, a jego głos, ten sam głos, który jeszcze rano szeptał mi czułe słówka przy kawie, teraz ociekał fałszywą czułością skierowaną do innej.
Śmiał się z czymś, co powiedziała, a potem pocałował ją w szyję. Wtedy zrobiło mi się niedobrze. Poznałam tę sylwetkę. To była Ewa, moja własna szwagierka, kuzynka Piotra, która po śmierci rodziców mieszkała u nas przez rok, zanim się wyprowadziła.
Widziałam, jak odjeżdżają razem w stronę jego samochodu. Gdy wrócił do domu, nie powiedziałam mu nic. Gdy wszedł do poczekalni, zagrałam swoją rolę. Uśmiechałam się do niego, pytałam o dzień, podałam mu obiad.
Ale w środku gotowałam się z wściekłości i obrzydzenia, które niemal mnie dusiły. Po powrocie do domu podałam mu pierwsze tabletki i szklankę wody. Moje ręce drżały, gdy wyciągałam je z torebki. On nawet nie spojrzał na opakowanie, tylko połknął je posłusznie, mamrocząc coś o zmęczeniu.
Weszłam do łazienki i ostrożnie paznokciem oderwałam etykietę z opakowania leków przeciwdepresyjnych. To było proste. Wystarczyło, że raz poszłam z nim do psychiatry i usłyszałam, co mu przepisuje. Teraz zamieniłam zawartość na te swoje, silniejsze, ale takie, które nie pozostawiają śladów w organizmie.
Z diagnozą ciężkiej depresji Piotra, wystawioną przez specjalistę, poszłam następnego dnia do innego, zaprzyjaźnionego lekarza mojej rodziny. Powiedziałam mu, że mąż źle reaguje na leki, że mam podejrzenia, że bierze za dużo, że potrzebuję czegoś, co go uspokoi, ale nie uszkodzi wątroby. Wyglądał na zatroskanego, wypisał mi kolejną receptę, a ja z uśmiechem wzięłam ją do apteki. Od czasu do czasu wpadałam bez zapowiedzi do jego firmy.
Chciałam zobaczyć, jak funkcjonuje w moim świecie, czy widząc mnie, nie zmienia się na twarzy. Pewnego popołudnia, gdy tylko podeszłam do recepcji, nowa młoda dziewczyna z rumieńcami na twarzy próbowała mnie zatrzymać. Mówiła, że pan prezes jest w ważnym spotkaniu, że nie można przeszkadzać. Uśmiechnęłam się do niej zimno i powiedziałam, że dla żony prezes zawsze ma czas.
Gdy wchodziłam po schodach, usłyszałam jej zdenerwowany głos w słuchawce. Piotr podszedł do mnie szybkim krokiem, poprawiając krawat. Miał zaczerwienione oczy, ale uśmiechał się do mnie tak, jakby nic się nie stało. Uśmiechnęłam się do niego promiennie i zapytałam, czy dobrze się czuje, bo wygląda na zmęczonego.
Zapewnił, że to tylko praca, że dużo się dzieje. Wiedziałam, że kłamie. Ewa pracowała w tym samym biurowcu, piętro niżej. Jego matka, która wpadała do nas co kilka dni, komentowała z rozmarzeniem: „Piotruś, świetnie grasz”.
Myślała, że mówię o fortepianie. Nie prostowałam niczego. Im bardziej Piotr gasł w oczach, tym ja stawałam się spokojniejsza. Zaczęliśmy mówić o dziecku.
On zawsze chciał mieć dużą rodzinę, a ja udawałam, że się staramy. W rzeczywistości to on miał problem, ale specjalista, do którego poszedł prywatnie, powiedział mu wprost, że to przez leki, które bierze na nerwicę. Nie powiedziałam mu, że to dlatego, że od tygodni podmieniam mu tabletki na silniejsze uspokajające. Wiedziałam, że wkrótce nadejdzie dzień, w którym to się skończy.
Pewnego wieczoru zadzwonił telefon. To była Ewa. Płakała tak, że ledwo mogła wykrztusić słowa: „Szybko przyjedź do szpitala. Piotr… Piotr próbował odebrać sobie życie.
Znaleźli go w biurze z pustą butelką po tabletkach. Lekarze mówią, że jest w śpiączce, że nie wiadomo, czy przeżyje”. Upuściłam słuchawkę, ale w środku poczułam zimną satysfakcję. Wiedziałam, że to się stanie.
Naprawdę nie sądziłam, że ta jego depresja jest tak poważna i może prowadzić do samobójstwa. Ale taka była oficjalna wersja. A ja potrzebowałam tej wersji. Przyjechałam do szpitala z udawanym przerażeniem.
Piotr leżał podłączony do respiratora, blady i nieruchomy. Ewa siedziała przy jego łóżku, ściskając jego dłoń, z zaczerwienionymi oczami. Podszedł do nich lekarz i powiedział cicho, że stan jest krytyczny, że zrobili wszystko, co mogli, ale że musimy przygotować się na najgorsze. Ewa wybuchnęła płaczem.
Ja też udawałam, że płaczę, ale przez łzy patrzyłam na jego twarz i myślałam o tym, że to jeszcze nie koniec. Następnego dnia lekarz oznajmił, że Piotr już się nie wybudzi. Mózg przestał pracować. Niech pani podejmie decyzję, powiedział.
Ale zanim on zdążył cokolwiek powiedzieć, ja już podpisywałam zgodę na odłączenie od aparatury. Ewa krzyknęła, że nie mogę tego zrobić, ale byłam jego żoną, to ja miałam prawo. Gdy tylko wyszliśmy na korytarz, Ewa chwyciła mnie za ramię. „To twoja wina!
To ty doprowadziłaś go do tego! On był zdrowy, dopóki się z tobą nie ożenił! ”. Spojrzałam na nią chłodno.
„Moja wina? To ty go zdradzałaś ze mną za jego plecami. To twoja wina, że przestał ufać ludziom. Ale teraz to koniec.
Musimy go zabrać do rodzinnej wsi i tam pochować zgodnie z tradycją. Wiesz, że tego chciał”. Ewa zaniemówiła, ale w jej oczach zobaczyłam strach. „Ale mamo, jest tak gorąco, a do waszej wsi jest ponad 300 km.
Trumna się rozpadnie po drodze”. Odwróciłam się do niej. „To nie twoje zmartwienie. My to załatwimy”.
Zgodnie z ich planem Piotr, ubrany w nowy garnitur, został włożony do karawanu jadącego do jego rodzinnej wsi. Ewa uparła się, że pojedzie za karawanem własnym samochodem. Ja zaproponowałam, że pojadę z nią, że nie powinna być sama w takiej chwili. Byłam przygotowana na trzy dni grania, ale ku mojemu zaskoczeniu teściowa podeszła do mnie zdenerwowana.
„Zabierz to natychmiast”, syknęła, wciskając mi w rękę maleńki kluczyk. „Nie chcę, żeby ktoś to znalazł przy nim. To wszystko, co po nim zostało”. Spojrzałam na kluczyk.
Pasował do małej skrytki w bagażniku karawanu. Wieczorem, gdy reszta rodziny modliła się w kaplicy, ja wymknęłam się na zewnątrz i otworzyłam karawan. Pod spodem, tam gdzie leżał Piotr, przygotowany był schowek i rurka prowadząca do jego ust. Ostrożnie otworzyłam wieko.
Piotr leżał spokojnie, z zamkniętymi oczami, jakby spał. Ale to nie był sen. To była moja zemsta. Wsunęłam dłoń do schowka i wyciągnęłam stamtąd moją starą, podpisaną butelkę po winie.
Ta, którą zostawiłam mu wieczorem, zanim powiedział, że jedzie w delegację. Ta, w której zamiast wina był środek nasenny. Uśmiechając się zimno, powiedziałam do Piotra: „Ty draniu, żegnaj”. Schowałam butlę pod swoją kurtką i zawołałam wujków z powrotem do domu.
Nikt nic nie widział. Nikt nic nie wiedział. Dopiero na drugi dzień, podczas stypy, Ewa podeszła do mnie, szlochając. „Musimy porozmawiać.
O Piotrze, o nas”. Pociągnęłam nosem, udając, że dzielę z nią żałobę. „O was? To chyba nie jest czas i miejsce”.
Ale ona nie ustępowała. „On miał długi. Pieniądze, które mi pożyczał, żeby ratować firmę. Musimy to spisać, zanim rodzina zacznie coś dziedziczyć.
Trzeba to podzielić”. Prawie parsknęłam śmiechem, ale w porę się powstrzymałam. Wiedziałam, że Ewa jest żałosna, ale nie sądziłam, że aż tak. „Piotr nie miał żadnych długów”, powiedziałam słodko.
„Miał za to bogatą żonę, która go kochała. To wszystko, co powinno cię interesować”. Ewa zbladła, ale nie ustępowała. W końcu odwróciłam się i podeszłam do teściowej, która siedziała w kącie i płakała nad swoim talerzem.
Nachyliłam się do jej ucha i wyszeptałam: „Pani syn był tchórzem. Nie dość, że zdradzał żonę, to wolał umrzeć, niż stawić czoła temu, co zrobił. Niech pani zapamięta, że to pani wychowała takiego człowieka”. Teściowa spojrzała na mnie z przestrachem, ale nie zdążyła odpowiedzieć, bo właśnie weszła moja matka, wnosząc kolejną porcję ciasta.
„Mamo, Ewa mówi, że miała z Piotrem romans”, powiedziałam głośno, tak aby usłyszeli wszyscy. „Jak możesz być z nią w jednym pokoju? ”. W pokoju zapadła cisza.
Ewa wyglądała, jakby miała zemdleć. „To nieprawda! Ona kłamie”, wykrzyczała. Ale nikt jej nie wierzył.
Wszyscy widzieli, jak trzymała się za brzuch, gdy wchodziła. Pogrzeb był krótki, zgodnie z życzeniem Piotra. Ale tuż po zakończeniu ceremonii, gdy tłum zaczął się rozchodzić, podeszła do mnie stara kobieta, którą widziałam wcześniej w kaplicy. Miała na sobie zniszczony płaszcz, a w ręku trzymała mały, zwiędły wieniec.
Podeszła do grobu, postawiła wieniec, a potem z udawaną czułością zaczęła poprawiać kwiaty. Wtedy zauważyłam, że w jednym z wieńców pogrzebowych, tym od Ewy, coś błyszczy. Stara kobieta wsunęła dłoń i wyciągnęła z niego mały nóż do owoców, który tam wcześniej ukryła. Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, rzuciła się w stronę Ewy, która stała przy wyjściu.
Niestety zmarła, zanim dotarła do szpitala. Nóż wbił się w jej brzuch. Zabiła własne dziecko, zanim to się urodziło. Dopiero teraz dotarło do mnie, że stara kobieta przyszła dzisiaj przygotowana na wszystko.
To była matka Ewy, dawno skreślona przez córkę, która wyrzekła się jej dla kariery. Upuściła nóż, a jej oczy były puste. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, podbiegłam do Ewy, która osunęła się na ziemię, ściskając ranę. Uklękłam przy niej.
„Moja biedna, nieszczęśliwa szwagierko”, powiedziałam z litością. „Nawet w twojej śmierci widzę, jak bardzo byłaś samotna”. Ewa spojrzała na mnie z nienawiścią, ale jej oczy już szkliły się z bólu. „Ty… ty to wszystko zaplanowałaś”, wyszeptała.
Skinęłam głową, tylko ja to widziałam. „Może. Ale ty odeszłaś z tą tajemnicą do grobu. Pomyśl o tym, kiedy twoja matka trafi do więzienia”.
Gdy tylko policjanci i pogotowie odjechali, a tłum się rozszedł, podeszłam do matki Ewy. „Dziękuję, że załatwiłaś to za mnie”, szepnęłam. „To drobna zapłata za to, co zrobiłaś mojej córce”. Matka Ewy spojrzała na mnie bez wyrazu.
„Pieniądze, które jestem winna, spłacę co do grosza”, powiedziała tylko i odeszła. Ochroniarze mojego taty wyprowadzili mnie z cmentarza, bo zaczynałam się trząść jak we febrze. Wsiadłam do samochodu i pojechałam prosto do kancelarii mojej prawniczki, pani Izzy. To była błyskotliwa i bezwzględna kobieta, którą znałam od lat.
Powiedziałam jej wszystko. „Masz wszystkie dowody? ”, zapytała, nie podnosząc wzroku znad dokumentów. „Każdy przelew, każdy paragon, każdego maila”.
Potwierdziłam. „Przelewy na ponad milion złotych, markowe torebki, biżuteria, wyjazdy. To wszystko jest udokumentowane”. Pani Iza skinęła głową.
„To dobrze, bo właśnie przyszło do mnie pismo z sądu. Ewa zdążyła pozwać twojego ojca o zachowek. Jej prawnik twierdzi, że dziecko, które ma w brzuchu, jest dzieckiem twojego męża, a ty jako macocha nie masz prawa do całego majątku. Domaga się połowy spadku dla swego syna.
Nienarodzone dziecko ma takie same prawa do spadku jak prawowity potomek. A ty i tak nie możesz mieć dzieci, więc w przyszłości cały ogromny majątek Piotra będzie należał do jej syna”. Spojrzałam na nią zimno. „To ona rzeczywiście myśli, że wygra z nami?
Ona nie jest w ciąży, albo raczej nie z Piotra. To udawane, wynajęte dziecko albo z innego romansu. Sprawdź to”. Pani Iza uśmiechnęła się i podała mi plik dokumentów.
„Nie muszę sprawdzać. Twoja teściowa, ta stara, przed śmiercią zdążyła przekazać mi to, co znalazła u Ewy. Listy miłosne, zdjęcia, a także wynik testu DNA z Twojego małżeństwa. Ten mężczyzna, ten z twojego gabinetu, to wynajęty aktor, który regularnie odwiedzał Ewę.
Ona po prostu chciała cię zastraszyć. A twoje prawdziwe dziecko… twoje biedne nienarodzone dziecko, które ona zabrała ci podczas poronienia, które wywołała, gdy ty dowiedziałaś się o jej romansie. To ona, przez co straciłaś dziecko, twoja szwagierka”. Zamrugałam, czując suchość w gardle.
„Moje dziecko… przecież ona powiedziała, że…” – zaczęłam, ale pani Iza podniosła rękę. „Wiem. Powiedziała ci, że poroniłaś przez przypadek. To był jej plan.
Chciała zająć twoje miejsce. Ale teraz, trzeba to wykorzystać. Złóż pozew cywilny przeciwko niej. Udowodnimy, że to ona doprowadziła twojego męża do bankructwa i samobójstwa.
Że go szantażowała, a potem, gdy nie chciał dać się dalej szantować, przekonała go, żeby popełnił samobójstwo, a swoje dziecko, które było nieślubne, przypisała tobie jako swoje”. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem. „To wszystko prawda”. Pani Iza skinęła głową.
„Niestety, to tylko część prawdy. Twoja teściowa zostawiła list, w którym wyjaśnia, że to ty podawałaś mu leki, że to ty go zabiłaś, a nie Ewa. Ale list zgubiłam. Wystarczy mi twoja wersja.
Teraz idź do domu, przygotuj się na przesłuchanie. Musisz zachować spokój, cokolwiek by się nie działo”. Następnego dnia rano obudziło mnie gwałtowne walenie do drzwi. Otworzyłam.
Za progiem stała Ewa, blada, z podkrążonymi oczami, ale z wyrazem twarzy, który znałam aż za dobrze. „Wiem, co zrobiłaś! ”, warknęła. „Piotr powiedział mi, zanim umarł, że to ty podałeś mu coś, on wiedział, że to ty.
Myślisz, że wygrasz? Przegrasz wszystko. Pieniędzy, majątku, twojego ojca. Wszystko, co do ciebie należy, wkrótce będzie moje”.
Zaśmiałam się cicho. „Twoje? Ty nic nie masz, Ewo. Tylko długi”.
Wyjęła z torebki plik wezwań do zapłaty i rzuciła mi je pod nogi. „To twoje długi! Piotr przez cały czas brał pożyczki, a ja mam to na piśmie. To ty go do tego doprowadziłaś, a teraz ja cię z tym zostawię.
Albo oddasz mi wszystko, co mam u ciebie, albo pójdę na policję i opowiem o twoich grach”. Spojrzałam na nią z litością. „Idź do tego, kto jest ci winien. Twoje długi to twój problem.
A co do mnie, nie masz nic. Nic, czym mogłabyś mnie szantażować”. Ewa uśmiechnęła się z dziką satysfakcją. Mam wszystko.
Twojego tatusia. I wiek twój bank. Wiedziałam, że uderzyła w najczulszy punkt. Ale tylko się roześmiałam.
„W takim razie go weź. Tylko pamiętaj, że już niedługo pożałujesz. Twój tata, tak jak twój mąż, to mężczyźni, którzy potrafią zniszczyć wszystko, czego dotkną. A ty, kochanie, już wkrótce przekonasz się, że to, co do ciebie należy, to wyłącznie kłopoty”.
Ewa zacisnęła usta i wyślizgnęła się z domu. Kilka godzin później zadzwonił mój ojciec. „Aniu, musisz natychmiast przyjechać do firmy. To pilne”.
Wsiadłam do samochodu i pojechałam. Kiedy weszłam do holu, ujrzałam Ewę przy recepcji, trzymającą się za brzuch i wygłaszającą teatralny monolog o tym, że ojciec jej dziecka właśnie umarł, a ona nie ma prawa do spadku. „To ty zawiozłaś syna do szpitala”, krzyknęła, wskazując na mnie. „I to ty go otrułaś!
On nie był chory, ty to wszystko zrobiłaś, żeby dostać jego pieniądze. Twój ojciec o wszystkim wie”. Moja twarz pozostała spokojna. Podeszłam do nich, wskazałam na Ewę i zapytałam głośno i wyraźnie: „Przepraszam.
Bycie kochanką to chyba nie jest powód do dumy, żeby się tak afiszować. Czy ty nie masz ani odrobiny wstydu? Czy ty myślisz, że tobie ktoś uwierzy, że nosisz jego dziecko, skoro ja od miesięcy codziennie widzę dowody na twoją zdradę? Nienawidzisz swojej matki za to, że cię poniosło, ale jesteś gorsza od niej, bo robisz to, co robisz, z wyboru”.
Ewa zaniemówiła. Ochroniarze mojego taty wyciągnęli ją z holu. Zanim zniknęła za drzwiami, odwróciła się i syknęła: „Dopłacisz za to. Wkrótce usłyszysz o mnie więcej, niż byś chciała”.
Ale ja już się nie bałam. Następnego dnia zadzwonił do mnie komornik. „Proszę pani, mamy nakaz zajęcia majątku pani szwagierki. Niestety, nie ma go czym zająć.
Cały majątek, który była w stanie zdeponować, zniknął. Zostało tylko mieszkanie wynajmowane, a w nim wezwania do zapłaty. Pani dzieci. A raczej jej syn, którego mąż uznał przed śmiercią.
Ale nie spisali jej na sąd. Podobno Ewa twierdzi, że pani mąż naczytał się twoich listów i dlatego się zabił. To pani, pani Anno, jest winna”. Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.
„Mój mąż nie żyje, proszę pana. To wszystko, co mam do powiedzenia na ten temat. Proszę przestać mnie nękać”. I odwiesiłam słuchawkę.
Ale wiedziałam, że to nie koniec. Kilka tygodni później, gdy wracałam z zakupów, zobaczyłam Ewę stojącą przed moim domem pod parasolem. Trzymała w ręku teczkę. „Masz to ode mnie”, powiedziała, wciskając mi ją do rąk.
„Sprawdź, zanim cokolwiek zrobisz”. To były akty własności, umowa przedślubna, którą Piotr podpisał w obecności notariusza na kilka dni przed ślubem… że wszystko, co posiadał, należy do mnie, a on nie ma prawa do niczego. I testament, w którym Piotr zapisywał Ewie cały swój majątek, w tym ten, który formalnie nigdy nie był jego. „Twoja teściowa to załatwiła, zanim umarła”, powiedziała Ewa triumfalnie.
„Nawet jeśli twoja rodzina myśli, że jesteś biedna, to nie jesteś. Jesteś bogata. A ja właśnie jestem w ciąży, a to jest prawo rodzinne. Nienarodzone dziecko też ma prawa.
Ty i tak nie możesz mieć dzieci, więc w przyszłości cały majątek Piotra będzie należał do mojego syna. Mój syn będzie dziedziczył wszystko”. Stałam jak wryta. To było za dużo.
„To fałszerstwo”, wyszeptałam. „Piotr nie miał nic, kiedy zmarł, a ty o tym wiesz. To ty kupiłeś tę firmę, z tych swoich kochanków, i przepisałeś na niego, żeby wyciągnąć z mojego ojca pieniądze. Ale on nie był twoim mężem, tylko moim.
A ja wszystko wygrywam”. Ewa zrobiła krok do tyłu. „Jesteś szalona”. „Nie, Ewo.
Po prostu jestem gotowa”. I cała drżąca, wsiadłam do samochodu i pojechałam wprost do kancelarii pani Izzy. Wrzeszczałam, płakałam, krzyczałam, ale ona tylko czekała, aż skończę. „Masz tych 30 milionów od razu na koncie, czy wolisz w ratach?
”. Pani Iza podała mi chusteczkę. „Twoja teściowa, zanim umarła, zdążyła przekazać mi całą dokumentację. Twój teść wydziedziczył Piotra.
Powiedział, że jest on marnotrawcą rodziny, że romans z kuzynką, że kłamstwo, że zatruwanie twojej rodziny. To wszystko jest w tej teczce. Wiem, że to nie zamknie tej sprawy, ale wygramy. Wszystko wygramy”.
Oparłam się łokciami o biurko. „To ona”, wyszeptałam. „Ona zawiozła go do szpitala i powiedziała, że jego depresja jest śmiertelna. To ona podsunęła mu tabletki.
Ja tylko… ja tylko grałam. Udawałam kochającą żonę, a oni sobie ukrywali tę swoją romansową prawdę. I chcieli zrobić ze mnie tę złą żonę, która zabiła własnego męża”. Pani Iza pokręciła głową.
„Niedobrze ci się zrobiło, i to wszystko. Z tobą jest dobrze, wracaj do domu. To się jutro wyjaśni. Ja cię teraz zawiozę”.
Ale następnego dnia wszystko wyjaśniło się w najgorszy możliwy sposób. Rano obudziło mnie gwałtowne walenie do drzwi. Otworzyłam. To byli policjanci.
„Czy jest pani Ewa Nowak? ” – zapytał jeden z nich. „Jest pani zobowiązana zeznać w sprawie zgonu pani męża, Piotra Nowaka, i państwa kuzynki, które znaleziono martwą w jej mieszkaniu w nocy. Wszystko wskazuje na to, że popełniła samobójstwo po tym, jak dowiedziała się, że została aresztowana pod zarzutem oszustwa w celu wyłudzenia spadku po pani mężu.
Zostawiła list, w którym wyjaśnia, że to ona podawała mu leki i że jej dziecko nie jest jego. Twierdzi też, że to pani wiedziała o jej planach i że pani jej pomogła. Niestety, nie mamy na to żadnych dowodów. Czy może nam pani powiedzieć, co pani robiła wczoraj wieczorem?
”
Serce waliło mi jak młot. Uśmiechnęłam się blado. „Byłam w domu, z moim ojcem. Cały wieczór.
Może pan to potwierdzić. Zresztą, proszę posłuchać. Ta kobieta nękała moją rodzinę przez całe małżeństwo. Domagała się ode mnie pieniędzy, groziła mi.
Jeśli powiedziała, że to ja jej pomogłam, to znaczy, że kłamie, żeby mnie zniszczyć. Ona wszystko zawaliła własnymi rękami”. Policjant popatrzył na mnie, po czym skinął głową. „Rozumiem.
Przepraszamy za kłopot, pani nowak. Znajdziemy dowody, które to potwierdzą”. Gdy tylko zamknęłam drzwi, poczułam, jak uginają się pode mną kolana. Ale nie mogłam sobie na to pozwolić.
Nie teraz. Z całej siły wypchnęłam z siebie lęk i powiedziałam do pokoju, do którego weszła moja matka z naczyniem w ręku: „Powiedz tata, że przejaśnię się z nim w ogrodzie”. Włożyłam płaszcz, wsiadłam do samochodu i pojechałam do kancelarii pani Izzy. To była ostatnia rzecz, jaką musiałam zrobić.
Po drodze zatrzymałam się na stacji benzynowej, gdzie na tylnej półce, obok gum do żucia i gazet, leżała skradziona butelka po winie. Ta, którą ukryła stara kobieta, którą widziałam na pogrzebie, zanim zabrali ją policjanci. Ta, która tak naprawdę zabiła mojego męża. Ona została przez nią podłożona, kiedy już skończyłam.
Wrzuciłam ją do rzeki, patrząc, jak prąd unosi ją z dala od mojego życia, a potem wsiadłam do samochodu i wróciłam do pokoju. Moje serce wreszcie było spokojne. To był koniec.
Koniec wszystkiego.